Öleceğini bilerek yaşayan tek canlı insandır. Herkes mutlaka bir gün öleceğini bilir. Peki ölümden ne kadar korkuyoruz. Bu yazıyı okuduğumuzda ölümden ne kadar korktuğumuzu test etme imkânı bulacağız. Teste geçmeden önce şunları bilmekte fayda var.

Şunu da hatırlatmak istiyorum bu okuyacağınız yazıyı yazmanın, okumaktan çok daha zahmetli bir iş olduğunu unutmayalım, emeğe saygı.

Şunu hiç yaşadığınız oldu mu?

Çok sevdiğiniz yakınlarınıza herhangi bir sebepten veya anlamsızca bir sebepten ötürü kötü davrandığınız ve bu durumdan ötürü büyük bir pişmanlık duyduğunuz oldu mu?
Hatta bir adım öteye geçip “Ya ben sevdiğim kişileri kırıyorum sonrada üzülüyorum, ben kötü biriyim, en iyisi onlardan uzak kalarak, onları kendi kötülüğümden uzak tutayım” dediğiniz oluyor mu?
Cevabınız evetse, bir kere kötü biri değilsiniz hele hasta hiç değilsiniz, sadece sebebini bilmediğiniz bir durumun sıkıntısını çekmektesiniz. Bu durumu yaşayan birçok kişi var.

Bu durumun sebebini kısaca açıklamak istiyorum. Çünkü ölüm korkusu testimizi bunu bilmeden yapamayız.

Kendimize çok yakın olarak gördüğümüz annemiz, babamız, kardeşimiz veya bir arkadaşımız adı üstünde “yakın” çevremizi oluşturur. Bu insanları kendimize öyle yaklaştırırız ki artık onları kendimiz gibi görürüz. Bu olması gereken tipik insan davranışıdır.

Yukarıdaki soruya evet cevabı verenler de bu davranışı sergiliyorlar yakınlarını kendileri gibi görüyorlar. Peki sıkıntı neden kaynaklanıyor. Sıkıntının sebebi bu kişilerin kendisiyle barışık olmamasından ve kendisine kızgın olmasından kaynaklanmaktadır. Kişi yakınlarını kendi benliği için çizdiği çemberin içine dahil ettiğinden, sevindiğinde de, üzüldüğünde de yakınlarının da sevinip üzülmekte olduğunu düşünmektedir. Kendisine kızdığında yakınlarına da kızmaktadır, kendisini cezalandırmak istediğinde ise malesef yakınlarını da cezalandırma gayretine girecektir. Onlara karşı anlamsız bir tutum sergileyecek ve sonuçta onlar üzülünce kendi de üzülecektir. Sıkıcı olmamak adına bu kadar bilginin yeterli olduğunu düşünüyorum.

(bu paragrafı soruya evet cevabı verenler içindir, diğerleri sonraki paragrafa geçebilirler)
Bu sorunu yaşayan arkadaşlar, yakınları ile barışmalıdır ve iyi geçinmeye çalışmalıdır, yakınlarına iyilik yapmalıdır ki bu sayede kendileri ile barışmış kendileriyle iyi geçinmiş ve kendilerine iyilik yapmış olacaklardır. Özür dilemek, iyi geçinmek, anlayışlı olmak vs sizin için kolay olmayabilir zaten bu durumda olmanızın sebebi de bu davranışları sergileyemeyişinizden kaynaklanmaktadır. Bir sorunun var ve artık çözümü de biliyorsun, başın ağrıyor ve bu sana sıkıntı veriyor tedavi için ilaç alıyorsun ve mutlu son ağrı geçiyor. Biyolojik sorununu biyolojik yöntem ile tedavi ettin. Davranışsal sorunun var sıkılıyorsun, sıkıntıdan kurtulmak için önerdiğim tedaviyi uygulaman lazım eğer sıkıntıdan kurtulmak istiyorsan. Böyle düşünürsen işin kolaylaşacaktır birde ne yaparsan aslında kendin için yaptığını unutma.
Şimdi ölümden ne kadar korktuğumuzu test etmeye geçebiliriz.

Kendi ölümümüzden ne kadar korktuğumuzu en iyi şu şekilde ölçebiliriz:

Bize en yakın olan kişinin ölümü karşısında ne kadar üzüldük (üzülürüz). Ne kadar çok üzülmüş isek kendi ölümümüzden o kadar korkuyoruz demektir.

“ben yakınımı kaybetmedim ne kadar üzüleceğimi de kestiremiyorum” diyorsanız.
Bu sitede yayınlanan ölmüş insan resimlerine bakın ve bu resimler karşısında ne kadar üzüldüğünüze bakın bu size küçükte olsa bir fikir verecektir. Çünkü bu kişiler size yakın olmasalar da, aynı tür olmamız sebebiyle, çok uzak da değildirler.

Çerçeveyi ne kadar daraltırsak o kadar iyi sonuç elde ederiz. Uzaktan yakına şöyle sıralama yapılabilir: (Aşağı inildikçe en yakın sonucu elde edersiniz, sıralama kişiye göre değişebilmektedir. Kişi, kendisini terk etmiş olan biyolojik anne veya babasını terk ediliş zamanına göre listede yukarılara taşıyacaktır.)

1-   Bitkilere
2-   Hayvanlara (Hayvan ölümlerine insandan daha çok üzülüyorsanız kendinizi hayvanlara daha yakın görüyorsunuz demektir.)
3-   İnsanlara
4-   Sizinle aynı ırkı paylaşanlara(Türk’lere)
5-   Sizinle aynı dini paylaşanlara(Müslümanlara)
6-   Komşularınıza
7-   Arkadaşlarınıza
8-   Akrabalarınıza
9-   Ailenize

Özellikle yakınlarını kaybedenler üzüntülerinin ne düzeyde olduğunu ve neler hissettiklerini paylaşırlarsa faydalı olacaktır.

Hızla okudum, iyi bir metin. Sorular var içinde kendine sorabileceği insanın. cevapları yok herkesde farklı adres ne de olsa. ancak kişisel yorumum üzgün değilim hiç. çok yakınlarımı da kaybettim. ölümlerden ne korkuyorum üzülüyorum. olması gereken bu, bir doğum varsa dünyada bir de ölüm var. denge bozulmasın diye. mutlaka bir sebebi var.

kalpsiz,duygusuz, sen de insan mısın diyecekler olacaktır bana ama kusura bakmayın ben böyleyim. ölüm yeni bir inanışın açıldığı kapı ne de olsa. eninde sonunda toprakla kucaklaşacaksak eğer üzülmeye gerek yok. giden gider,kalan da gider elbet...

bişi anlamadım

Kusura bakmayın, yazılarımı elimden geldiğince kısa ve anlaşılır yazıyorum. Zor olan ne biliyormusunuz ağır bir konuyu hafif ve kısa bir hale getirmek ki konu anlaşılabilsin ve sıkıcı olmasın.
Anlamadığın yeri sor açıklayım diyecektim ki:
Bende bir şeyi anlamadım: "bişi anlamadım" kısmına bir diyeceğim yok, anlaşılır yazı yazamamışım bu benim eksikliğim, anlamadığım şey "bişi anlamadım" ın yanındaki gülme ifadesi. Dediğim gibi emeğe saygı, burada alaya alınmak için mi yazı yazdığımı düşünüyorsun.

Yanlış anlaşıldıysam özür dilerim o gülme işareti kendime anlamadım için sen güzel bir çalışma yapmışsın teşekkürler

aslında güzel tespitler ama bu kadar kısa bir şekilde açıklanamaz ölüm korkusu ve korkusuzluğu insan psikolojisine göre anlık olarak bile değişebilir güzel paylaşım emeğine sağlık teşekkür ederiz...

HİÇ BİŞİ ANLAMADIM  :

Mümkünse küçük harf kullanarak

çok yakın arkadaşlarımdan biri veya annem ya da kardeşim ölürse üzülürüm. kedilerim ölürse üzülürüm. başka da kimse için üzülmem. ben duygusuz muyum? yoo. annanem ölünce bile tek damla gözyaşı dökmedim. nedenini ben de bilmiyorum.