Bir Donanma Kurarsın, Savaşı Kaybedersin - Gothic Metal Rock Resim Videolar - Gothic Forum

KiTABIN PüF NOKTASINI ANLAMAZSAN

Bir Donanma Kurarsın, Savaşı Kaybedersin
1900, Alman imparatorluğu

Bazıları onun yazarlıktan önce, aslında deniz tutan bir Amerikalı gemici
olduğunu söylerler. Alfred Thayer Mahan, her koşulda orduya katılmış olmalıydı.
Babası, her şeyden önce, ünlü bir askeri taktisyendi. West Point harp okulunda
ders veriyordu.

Alfred Mahan isimli bu adam, savaş alanı taktikleri kitabının büyük yazarı, bir
nesil harp okulunun öğretmeni, sivil savaşta ölümsüz bir şan ve şöhret sahibi idi.
Belki de küçük Mahan'ı Annapolis'e donanmada bir kariyer sahibi olmaya iten,
babasının gerçekten önde gelen bu kişiliği idi.

Küçük Alfred, Carolina sahillerinde savaş süresince görev aldı ve daha sonra
deniz aşırı bir yolculuğa gönderildi. Sonra yolculuklar birbirini takip etti. Gemi
nasıl giderse gitsin, iki-üç günlük bir süre için bile olsa, Alfred'i ölümcül bir
şekilde deniz tutuyordu. Yine de gerçek bir deniz subayı olarak kendini hep
denize attı. Birçok liman görevi için sahile çıktıysa da sonunda yeni bir olanak
buldu: Deniz Harp Akademisi...

Alfred T. Akademiye geldiğinde, hiç ümit vermeyen bir göreve sahipti. Birkaç
karaya sürülmüş eğitmen -ki onların da tuhaf oldukları düşünülürdü- vardı. Bu
okulu dünyanın en prestijli deniz enstitülerinden birine dönüştürmeyi başardı.
19. ve 20. yüzyılların en etkileyici kitap serilerinden birini yayınlayan Alfred'di:
Denizdeki Gücün Dünya Tarihine Etkisi...

Mahan'ın tezi şuydu: Milletlerin güçlenmesi ve gerilemesinde en belirleyici faktör
deniz güçleridir. Kara kuvvetleri hızlı hareket etme özelliğine sahip değildirler,
hem de lojistik zorunluluklar nedeniyle hantaldırlar. Deniz kuvvetleri ise, bugün
Karayipler'de yol alırken iki hafta içinde Baltık Denizine ulaşabilir. Doğası
gereği donanmalar dünyanın her yerinde güçlerini gösterebilirler. Sadece
donanması sayesinde, bir millet kayda değer bir güç haline gelebilir.

Günümüzde düşmanını kollama bir deniz filosunun en öncelikli görevidir. ilk
yapılacak şey rakibinin deniz gücünü hesap etmek ve tüm gemilerini batırmak
olmalıdır. Bu başarıldığında düşman savunmaya geçmek zorunda kalacaktır.
Ticaret gemileri teslim olacak, kaynakları engellemelerle kesilecek, sahil
şehirleri bombalanma tehlikesi altında olacak, kolonileri yok edilecek ve sonuçta
tüm yurt denizden yapılabilecek bir çıkartmanın tehdidi altına girecektir.

öyle bir çıkartma ki, yer ve zamanını saldıran taraf belirleyecek, rakip ise tüm
kaynaklarını sahip olduğu bölgeleri korumak için kullanmak zorunda kalacaktır.
Kısacası, Mahan'a göre, küresel oyunda önemli bir aktör olabilmek için bir
donanmaya sahip olunması öncelikli şarttı.

1815 Viyana Konferansından sonra, Avrupa'daki güçler kendilerini deniz gücü
açısından ingiltere ile karşı karşıya buldular. ingilizlerin büyük deniz gücü,
Napolyon imparatorluğu'nu blokaja almış, yavaş yavaş çöküşe sürüklemekteydi.
Savaş sonunda dost ülkeler ve hatta eski düşmanlar arasında çok hassas bir
anlaşmaya gidildi. ingiltere denizdeki üstünlüğünü koruyacaktı.

Bu, ingilizlerin yaşamak için denize bağlı olmak zorunda kalmalarındandı.
Denizdeki bu ingiliz üstünlüğünün kabul edilmesine karşılık, tüm ülkeler bir
donanma kurma ve denizlere açılma hakkına sahip olacaklardı. Fakat bu üstün
gücün karşısında ciddi bir rakip haline gelmemek şartıyla.

Fransa 1860'lar ve 80'ler arasındaki sürede eski gücüne kavuşmayı başardı. ilk
gerçek demirden gemiyi üretti: La Gloria. Bu gemilerle tüm ingiliz donanmasını
bir günde kullanılmaz hale getirebilirdi. ingilizler ise uyguladıkları yapılanma
programı sayesinde, 1880'lerin sonunda çelik gemilerin üretiminde öne çıktılar.
Almanya'nın değişik bölgelerinden ithal ettikleri çelik ile her zamankinden daha
çok gemi ürettiler.

Fransızlar, ingilizlerle yarışmayı bırakmak zorunda kaldı. Bunun yerine ucuz,
yenilenebilen teknoloji ile yola devam etmeyi tercih ettiler. Muhrip gemilerinin
üretiminde, araştırma ve geliştirmesinde lider hale geldiler. öte yandan
ingilizler karşılık olarak büyük muhripler, denizaltılar ve mayınlar üretti.
Fransızların eski düşmanları olan Almanlar, ingilizlerle Fransızlar arasındaki
rekabeti hep eğlenerek izlediler. Bir Fransız gemisine yönelen her silah, kendi
sınırlarına yönelecek bir silahın eksilmesi anlamını taşıyordu. Donanmaya
harcanan her frank, Ren bölgesini tehdit eden bir frankın azalması demekti. öte
yandan ingilizler Almanları Fransız yayılmacılığına karşı her zaman doğal bir
müttefik olarak gördüler.

Kısacası, yeni bir Avrupalı güç olma yolundaki Almanya ile denizlerin hakimi
ingiltere arasında bir çatışma olması, Fransızlar dünyaya yayılmaya devam
ettiği sürece anlamsızdı. Alman donanması sıradan bir sahil güvenlik sisteminin
ötesine geçemiyordu. Birkaç küçük gemiden ibaretti. öyle ki, ingilizlerden
yardım istediklerinde, zengin ağabeyin fakir kardeşine yardım etmesi gibi bir
tavırla karşılaşıyorlardı.

Ama daha sonraları iki önemli olay gelişti; ilki Mahan'ın yayınladığı güçle
donanma arasındaki ilişkiyi anlatan kitap serişiydi. ikincisi ise II. Wilhelm'in
daha büyük bir Almanya hayaliyle başa geçmesiydi. Willie çabuk olgunlaşmış,
ego problemi olan bir çocuktu. Bazıları bu problemin, beceriksiz bir doktorun
doğum esnasında Wilhelm'in koluna ciddi şekilde zarar vermesinden
kaynaklandığını söylerler.

Maço denilebilecek bir toplumda böyle bir yara taşımak, onu ister istemez
aşağılık kompleksine sokmuştu. Psikolojik durumu nasıl olursa olsun, Wilhelm
dış politikada ani bir değişim süreci başlattı.

Aslında, ingiliz olan her şeye hayranlığı ironikti. Anneannesi efsanevi Victoria
ölürken yanı başında durmuş, elini tutmuş ve gözyaşlarını tutamamıştı. Kuzeni
Edward'a da bir sıcaklık duymuş, bekar oldukları hafta sonlarında ikisi çok güzel
deniz gezileri yapmışlardı. Aslında derinlerde bir yerlerde, denizle ilgili büyüyen
bir düşmanlık da vardı aralarında.

Mahan'ın çalışmaları ilk yayınlandığında, Amerika'da küçük bir okuyucu
kitlesinin ilgisini çekti. ilk hayranlarından biri New York'ta polis komiseri olan
Teddy Roosevelt idi. Deniz aşırı ülkelerde ise beklenmedik bir ün kazandı. Hiçbir
yerde Almanya'da olduğu kadar popüler olmadı; Wilhelm kitaba Alman nitelikler
kazandırarak yeni bir baskısını çıkarttı.

Alman federal donanmasındaki her subayın okuyabileceği hale getirdi... Ve bu
subayların kitabı okumaları da beklenir oldu. Manan Avrupa turuna çıktığında
Almanya'da adeta bir süper star gibi karşılandı. Alman imparatoru Mahan'la
buluşmak ve kendi kitabına Amerika'nın efsane isminin el yazısıyla bir şeyler
yazmasını istedi.

Almanya kısa bir süre içinde deniz filosunu geliştirdi. Bu arada Japonya da aynı
süreci yaşadı. Wilhelm uygulanan geliştirme programının, kendi deniz sahalarını
koruma amaçlı olduğunu bildiriyordu. Fakat, Mahan'ın söylediği gibi, gerçek bir
dünya gücü, dünyanın her yerinde kendisine hammadde sağlayacak, telgraf
istasyonlarını destekleyecek ve kömür stoklarını yenileyecek koloniler kurmaya
mecburdu.

Rüzgarla yol alan gemilerden buharlı gemilere geçilmesinin en önemli
dezavantajlarından biri gemilerin menzillerinin düşmesi oldu. Demir aldıktan üç
ay sonra Pasifik'in ortasında olmak imkanı ortadan kalktı. Hiçbir modern gemi
ortalama hızlarda hareket ederek iki-üç haftadan fazla yakıt ikmali yapmaksızın
denizde kalamıyordu.

iki-üç günlük hızlı manevralar yapan gemilerin sadece yakıt stokları boşalmakla
kalmıyor, aynı zamanda makineleri de tamir ister duruma geliyordu. Kömür
istasyonları bu sebeplerle stratejik hedefler haline geldi. Bu istasyonlar daha çok
korunur oldular. Binlerce kömür işçisi kömür ocaklarına indi.

Wilhelm için 20. yüzyılın başında bu çok parlak bir fikirdi. ingiltere ile rakip
olabilecek durumda değildi, ulusal onur tüm dünyada 'ben varım' diyebilmeye
bağlıydı. Tüm dünyada 'ben varım' diyebilmek ise koloniler kurmayı
gerektiriyordu. Koloniler kurmak denizde güçlü olmak anlamını taşıyordu.
Denizde güçlü olan yeni koloniler elde edebilirdi, daha çok koloni elde etmek ise
ulusal güveni artırırken harcamaları da artıracaktı.

Almanlar Afrika sahilleri boyunca daha önceden ele geçirilmemiş bir takım
üçüncü sınıf bölgeleri hakimiyetleri altına aldılar. ingilizler buna karşı çıkmadı.
Fransızlar ise 19. yüzyıl boyunca bu bölgede ingilizlerin en ciddi rakibi olarak ses
çıkartmadı. Almanlar Pasifik'te yeni adalar ele geçirdiler, yüksek harcamalarla
buralara kömür ve telgraf sistemleri getirdiler.

Bu büyüme devam etti ve 1904'e doğru ingiliz yöneticiler arasında Almanlar bir
tehdit olarak görülmeye başlandı. 1904'te yeni bir deniz mareşali, John "Bobbie"
Fisher donanmanın başına geçti. ingiliz denizciliği, demir ve buharın
kullanılmaya başlanmasından beri değişik kollara ayrılmaktaydı. Fisher vizyon
sahibi biri olarak geleceği gördü ve içgüdülerini kullanarak yeni silahlar
tasarlama işine girişti. Bir yıl sonra en modern Dreadnought silahları ile
donanmış gemiler üretilmeye başlandı. Bunlar modern savaş gemilerinin
ilkleriydi.

Konu Bilgileri
Konu İsmi Bir Donanma Kurarsın, Savaşı Kaybedersin	Toplam Cevap 1
Kaç Kere Bakıldı? 518	Kim bakıyor?0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.

	Gönderen	Konu: Bir Donanma Kurarsın, Savaşı Kaybedersin (Okunma Sayısı 518 defa)
0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.